Feeds:
Posts
Comments

Archive for January, 2015

โอ้ มุสลิมเอ๋ย จงออกห่างจากการกดขี่ข่มเหงในหมู่ของพวกท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อคู่ครองของท่าน
แหล่งที่มา ‘O Muslims Avoid Oppression amongst Yourselves – especially towards your spouse
http://www.facebook.com/notes/lives-of-the-salaf/o-muslims-avoid-oppression-amongst-yourselves-especially-towards-your-spouse/190188547677596
ถอดความ بنت الاٍسلام

อัสลามุอลัยกุม วะเราะหฺมะตุ้ลลอฮิ วะบาเราะกาตุฮฺ

ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงกรุณา ผู้ทรงเมตตายิ่ง

โอ้ มุสลิมเอ๋ย จงออกห่างจากการกดขี่ข่มเหงในหมู่ของพวกท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อคู่ครองของท่าน

งหลีกห่างจากการกดขี่ข่มเหง เพราะ “การกดขี่ข่มเหง”  เป็นสาเหตุอันทำไปสู่ความมืดมิดในวันแห่งการฟื้นคืนชีพ”

(บันทึกโดยมุสลิม และท่านอื่นๆ)

“ผู้ที่เป็นสามีภรรยา” ควรมีความซื่อสัตย์และความยุติธรรมต่อกันในการพูดคุยตกลงเจรจาระหว่างกัน

เขาทั้งสองจำต้องหลีกเลี่ยงการกดขี่ข่มเหงซึ่งกันและกัน ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด วิธีหนึ่ง

“การกดขี่ ข่มเหง” เป็นสิ่งที่อัลลอฮฺ ซุบฮานะฮู วะตะอาลา ทรงสั่งห้าม แม้แต่  ตัวของพระองค์เอง ท่านอบู ซัรรฺ (เราะฏิยัลลอฮุ อันฮุ) รายงานว่า ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะศัลลัม กล่าวว่า

“อัลลอฮฺตรัสว่า “โอ้ ปวงบ่าวของข้า แท้จริงข้าได้สั่งห้าม “ความไม่เป็นธรรม” ต่อตัวข้า และได้ทำให้ “มัน” เป็นสิ่งต้องห้ามในหมู่พวกเจ้า ดังนั้นจงอย่ากดขี่ข่มเหงต่อกัน” (บันทึกโดย มุสลิม)

อย่าปล่อยให้ “ความรู้สึกแห่งความเหนือกว่า และการมีอำนาจ” เข้าครอบงำจิตใจใครคนใดคนหนึ่ง (ในคู่สมรส) อันเป็นเหตุทำให้ “เขา” หรือ “เธอ” กดขี่ ข่มเหง คู่ครองของเขา และคิดว่า “เขา” หรือ “เธอ” ได้รับซึ่งชัยชนะเหนือคู่ครอง

เขาทั้งสองจำต้องใคร่ครวญถึง “หะดีษ” ข้างต้น และเขาทั้งสองควรพึงระวัง “คำสาปแช่งที่แฝงอยู่” อันมาจาก “หัวใจอันหนักอึ้งของจิตวิญญาณที่ถูกข่มเหง”

ท่านอนัส บิน มาลิก (เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ) รายงานว่า ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะศัลลัม กล่าวว่า“พึงระวัง “การวิงวอนขอ ของผู้ถูกกดขี่ข่มเหง (เพื่อการต่อต้านท่าน)”  แม้ว่าเขาจะเป็นกาฟิรฺก็ตาม เพราะมันไม่มีสิ่งใดขวางกั้นในหนทาง (ที่จะนำ “การวอนขอนั้น” ไปสู่อัลลอฮฺ)” (รายงานโดยอะหมัด อบูยะลา และท่านอื่นๆ จัดว่าเป็นหะซันโดยอัลอัลบานียฺ อัซ เศาะเหียฮฺ เลขที่ 767 และ เศาะเหียฮฺ อัลญามียฺ เลขที่ 119)

และการกดขี่ข่มเหงย่อมไม่ได้รับการอภัยโทษ และไม่มีทางที่จะไม่ได้รับการลงโทษ

ท่านอบู ฮุร็อยเราะหฺ เราะฏิยัลลอฮุ อันฮุ รายงานว่าท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะศัลลัม กล่าวว่า“ผู้ใดก็ตามที่ทำการกดขี่ข่มเหงพี่น้องของเขาอันเกี่ยวข้องกับเกียรติยศของเขา หรือทรัพย์สินของเขาจำต้องขออภัยต่อพี่น้องของเขาในวันนี้ ก่อนที่มันจะถูกนำไปจากเขาในวันที่ไม่มีแม้แต่ดิรฺนารฺ หรือดิรฮัม (แต่) หากแม้ว่าเขายังมีความดีงามอยู่ ส่วนหนึ่งของความดีงามนั้นจะถูกยกไป (หักลบ) ยังจำนวนแห่งการกดขี่ข่มเหงของเขา และหากว่าเขาไม่มีความดีงามใดๆ เลย ความผิดบาปของผู้ที่ได้รับการข่มเหงจะถูกยกไปยังเขา (เพิ่มเข้าไปในบัญชีของเขา)” (รายงานโดยอัล บุคอรียฺ และอะหมัด)

—————-

Reference:

The Fragile Vessels (Rights and obligations between the spouses in Islam)

Advertisements

Read Full Post »

จากหนังสือ The Ideal Muslimah ดร.มุหัมมัด อะลี อัลฮาชิมียฺ
บทความเรื่อง Being Easy on People
แปล บินติ อัลอิสลาม

“มุสลิมที่แท้จริง” ย่อมสร้างความง่ายดายต่อผู้คน มิใช่การสร้างความยากลำบากต่อผู้คน เพราะ “ทัศนคติของบรรดาผู้ศรัทธา” คือการกระทำสิ่งต่างๆ ให้เกิดความง่ายดาย และนี่คือสิ่งที่อัลลอฮฺทรงประสงค์ต่อบ่าวของพระองค์

“อัลลอฮฺทรงประสงค์ให้มีความสะดวกแก่พวกเจ้า และไม่ทรงให้มีความลำบากแก่พวกเจ้า” (อัลกุรฺอาน 2:185)

ด้วยเหตุนี้ ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะศัลลัม จึงส่งเสริมให้บรรดามุสลิมนั้นสร้างความง่ายดายต่อผู้คน และสั่งห้ามพวกเขามิให้พวกเขาสร้างความยากลำบากใดๆ

“จงสั่งสอน และทำให้เกิดความง่ายดาย จงอย่าทำให้เกิดความยากลำบาก หากผู้ใดในหมู่พวกท่านมีความโกรธเคือง เขาจงนิ่งเงียบเสีย” (อัล บุคอรียฺ และมุสลิม)

ไม่มีผู้ใดปรารถนาที่จะทำให้เกิดความยากลำบากหรือความยุ่งยากใดๆ เว้นแต่เขาคือ “ผู้ที่มีจิตใจที่แข็งกร้าวและโหดร้าย และผู้ที่ขาดซึ่งความรู้”  และสำหรับ “ผู้มีสัจจะ (มีความเที่ยงตรง) ที่มีซึ่งความรู้ด้านศาสนาเป็นอย่างดี” ย่อมมิชอบที่จะสร้าง “ความยากลำบาก” และ “ความยุ่งยาก” ใดๆ และไม่กระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เป็นการยับยั้งมิให้ผู้อื่นได้รับผลประโยชน์ อีกทั้งเขาย่อมดำเนินชีวิตตามรูปแบบของท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะศัลลัม ดังที่มีการรายงานจากท่านหญิงอาอิชะฮฺที่ว่า

“เมื่อท่านเราะสูล จำต้องเลือกระหว่างสองสิ่ง ท่านจะเลือกเอาในสิ่งที่ง่ายดายกว่าในสองสิ่งนั้น ตราบใดที่มันไม่ใช่สิ่งที่ผิดบาป และหากว่ามันเป็นสิ่งที่ผิดบาป ท่านจะเป็นผู้ที่ออกห่างจากสิ่งนั้นมากที่สุด และท่านเราะสูลมิเคยแก้แค้น (ลงโทษผู้ใดหรือสิ่งใด) เพื่อตัวของท่านเอง แต่หากว่าขอบเขตของอัลลอฮฺถูกละเมิด ท่านจะทำการแก้แค้น (ลงโทษ) เพื่ออัลลอฮฺ” (อัลบุคอรียฺ และมุสลิม)

ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะศัลลัมเข้าใจ “จุดอ่อนของมนุษย์”  “ความแตกต่างระหว่างคุณลักษณะของพวกเขา” และ “ความสามารถแห่งการมีความอดทน” และ “ความเป็นเลิศทางศีลธรรม” ของพวกเขาเป็นอย่างดี ท่านเราะสูลทราบดีว่า “ไม่มีสิ่งใดที่จะดียิ่งไปกว่า การทำให้เกิดความสะดวกง่ายดายต่อพวกเขาเหล่านั้น” และ “ไม่มีสิ่งใดที่จะสร้างความโศกเศร้าหรือสร้างความเจ็บปวดต่อพวกเขา มากไปกว่า การทำให้เกิดความยากลำบากมากเกินไปต่อพวกเขา” ดังนั้นท่านจึงเลือกในสิ่งที่ง่ายดายกว่า ภายใต้ขอบเขตที่ได้รับการอนุมัติตามหลักชะรีอะฮฺ และทำให้สิ่งนั้นเป็น “วิถีชีวิต” สำหรับบรรดามุสลิม เพื่อที่พวกเขาจะเป็นอิสระจากการแบกรับภาระอันเกิดจากความยากลำบากทั้งหลาย

อ้างอิง อัลกุรอานแปลไทย

Read Full Post »

แหล่งที่มา http://www.islamicemirate.com/discover/character/1245-having-a-good-opinion-of-people.html

บทความ Having A Good Opinion of People โดย ดร. อะลี อัล ฮัมมะดียฺ
แปลเรียบเรียงโดย บินติ อัลอิสลาม

องค์ประกอบสำคัญที่มุสลิมควรคำนึงถึงก่อนที่จะเกิดความสงสัยใดๆ และก่อนที่จะยอมรับและเชื่อต่อคำกล่าวหาใดๆ คือ การให้ความสำคัญต่อ “การคิดในแง่ดี” มากกว่า “การคิดในแง่ร้าย” ต่อพี่น้องมุสลิมของเขา เขาควรหาข้ออ้างหรือเหตุผลที่ชอบธรรมที่จะเป็นการแก้ต่างและแก้ข้อกล่าวหาต่างๆ ให้แก่พี่น้องของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบรรดาผู้ทำหน้าที่เรียกร้องสู่อิสลามหรือผู้มีคุณธรรมถูกกล่าวโทษ

นี่เป็นแนวทางการปฏิบัติของบรรดาผู้ศรัทธา ผู้คนแห่งความรู้ และผู้มีสติปัญญาในหมู่มุสลิมที่มีความยำเกรงต่อพระเจ้าของเขาและปรารถนาชัยชนะและอำนาจต่อศาสนาของอัลลอฮฺ

แต่ในทางกลับกัน ผู้คนต่างเน้นความสำคัญไปที่ “การคิดต่อผู้อื่นในแง่ร้าย” มากกว่า “การคิดต่อผู้อื่นในแง่ดี”  หากเป็นเช่นนั้น คงไม่มีนักวิชาการท่านใดที่จะดำเนินชีวิตโดยปราศจากการมุ่งร้ายหรือการใส่ร้าย (ของผู้คน)  คงไม่มีผู้มีศีลธรรมท่านใดที่จะปราศจากซึ่งความผิด และบรรดามุสลิมย่อมถูกถอดถอนจากการเป็นตัวอย่างที่ดีต่อผู้คน  ซึ่ง “หลักการ” ดังกล่าวไม่ได้รับการยอมรับโดยหลักกฏหมายอิสลาม หรือหลักตรรกะ (ระบบการใช้เหตุผล)

“หลักการขั้นพื้นฐานสำหรับกฏเกณฑ์นี้” คือถ้อยคำที่อัลลอฮฺ อัซซะ วะญัล ทรงตรัสไว้ว่า

“โอ้ศรัทธาชนทั้งหลาย! พวกเจ้าจงปลีกตัวให้พ้นจากส่วนใหญ่ของการสงสัย แท้จริงการสงสัยบางอย่างนั้นเป็นบาป และพวกเจ้าอย่าสอดแนม และบางคนในหมู่พวกเจ้าอย่านินทาซึ่งกันและกัน คนหนึ่งในหมู่พวกเจ้านั้นชอบที่จะกินเนื้อพี่น้องของเขาที่ตายไปแล้วกระนั้นหรือ? พวกเจ้าย่อมเกลียดมัน และจงยำเกรงอัลลอฮฺเถิด แท้จริงอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ” (อัล หุจญร๊อต 49:12) *คัดลอกอัลกุรอานแปลไทยจาก www.alquran-thai.com

อัลลอฮฺ อัซซะ วะญัล ทรงสั่งให้เราออกห่างจาก “ความสงสัย” ให้มาก เพราะส่วนหนึ่งของมันนั้นเป็นบาป และพระองค์ทรงตามด้วย “การสั่งใช้” ที่ให้เรานั้นออกห่างจาก “การสอดแนม” ชี้ให้เห็นว่า “การสอดแนม (หรือการสืบเสาะ)” ในหลายๆ กรณีนั้นมิได้เกิดขึ้นมาเอง หากแต่มันเกิดขึ้นจากการมีความสงสัยที่ไม่ดี

ในวิถีชีวิตของมุสลิม ตามหลักเกณฑ์โดยทั่วไปแล้วนั้น คือ เราจำต้องปกปิดความผิดบาปของผู้อื่น และการคิดต่อผู้อื่นในแง่ดี นี่เป็นเหตุผลว่าเหตุใดอัลลอฮฺ อัซซะ วะญัล จึงทรงสั่งใช้ให้บรรดาผู้ศรัทธาคิดดีต่อผู้คนเมื่อเขาได้ยินการกล่าวร้ายต่อพี่น้องมุสลิมของพวกเขา

และจากเรื่องราวอัล-อิฟกฺ  (การกล่าวเท็จที่บรรดาผู้กลับกลอกได้แต่งขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายท่านหญิง อาอิชะฮฺ มารดาแห่งผู้ศรัทธา และอัลลอฮฺได้ทรงเผยความจริงและความบริสุทธิ์แก่นางในอัลกุรอาน) เมื่อมีการบอกเล่าความเท็จของผู้คนเหล่านั้น อัลลอฮฺอัซซะ วะญัลจึงทรงชี้แจง “ข้อเท็จจริง” ที่มุสลิมทุกคนจำต้องเข้าใจไว้ว่า

“เมื่อพวกเจ้าได้ยินข่าวเท็จนี้ ทำไมบรรดามุอ์มินและบรรดามุอ์มินะฮ์ จึงไม่คิดเปรียบเทียบกับตัวของพวกเขาเองในทางที่ดี และกล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องโกหกอย่างชัดแจ้ง” (อัน นูรฺ 24: 12) *คัดลอกอัลกุรอานแปลไทยจาก www.alquran-thai.com

ดร. มุสตอฟา อัซซิบะอียฺ กล่าวไว้ว่า  “ด้วยเพราะว่า การคิดดีและเสียใจในภายหลัง ย่อมดีกว่า การคิดร้ายและเสียใจในภายหลัง”  [as-Sibai, Hakadha `allamatni al Hayat, al Maktab al Islami, Beirut, 1984, vol. 1, p. 42]

Read Full Post »

มุสลิมควรดำเนินชีวิตในช่วงกลางวันและช่วงกลางคืนอย่างไร?

แหล่งที่มา บทความ Guidelines on how every Muslim should spend his day and night.
โดย Hakimul Ummah Maulana Ashraf Ali Thanwi
ถอดความ บินติ อัลอิสลาม

มนุษย์แต่ละคนต่างมี “ช่วงเวลาแห่งชีวิตของเขา”  แต่กระนั้น ก็ยังคงมีคำถามที่ว่า “แล้วใครคือผู้เติมเต็มสิทธิแห่งการมีชีวิต?”

“บรรดาสัตว์” ที่ไร้ซึ่ง “สติปัญญา” และ “ความเฉลียวฉลาด” สามารถดำเนินชีวิตของพวกมันได้ด้วยดี อย่างไรก็ตาม “มนุษย์” ที่มีทั้ง “สติปัญญา” และ “ความเฉลียวฉลาด” ย่อมดำเนินชีวิตของพวกเขาได้ดีกว่าและเหนือกว่าอย่างมาก  เช่นเดียวกัน “ผู้ปฏิเสธ” เองก็ดำเนินชีวิตแต่ละวันของเขาไปได้โดยที่พวกเขาวนเวียนอยู่ในความมืดมิดบนหนทางที่ผิดและเบี่ยงเบน อย่างไรก็ตาม “ชีวิตของพวกเขาเหล่านั้น”ต่างจาก “ชีวิตของมุสลิม” ที่ดำเนินชีวิตอยู่บน “ความปลอดภัย” “ความราบรื่น” ตามหลักการแห่งพระวัจนะของพระผู้เป็นเจ้า

“ช่วงเวลากลางวันและกลางคืนของผู้ปฏิเสธ” ย่อมถูกใช้ไปด้วยความมืดมิดแห่งจิตวิญญาณ ขณะที่ “บรรดามุสลิม” ใช้เวลาทั้งในช่วงกลางวันและกลางคืนของเขาด้วยแสงสว่างแห่งจิตวิญญาณ ดังนั้น “คำถามหนึ่งจึงเกิดขึ้นมา” คือ บรรดามุสลิมแต่ละคนนั้นควรใช้ชีวิตของเขาทั้งในช่วงกลางวันและกลางคืนอย่างไรเพื่อที่จะทำให้การดำเนินชีวิตของเขานั้นแตกต่างจากชีวิตของบรรดาผู้ปฏิเสธ

มุสลิมแต่ละคน ควรใช้เวลาของเขาทั้งในช่วงกลางวันและกลางคืนของเขา ด้วยสิ่งเหล่านี้

  1. จงแสวงหาความรู้ด้านศาสนาที่สอดคล้องต่อความจำเป็นของคุณ คุณสามารถที่จะแสวงหาความรู้ได้ด้วยการอ่านหนังสือ หรือแสวงหาความรู้จากบรรดาอุลามะฮฺ
  2. จงยับยั้งจากการกระทำบาปทั้งหลาย
  3. หากคุณกระทำความผิดบาปอย่างใดอย่างหนึ่ง จงทำการขออภัยโทษ สำนึกผิดต่ออัลลอฮฺโดยทันที
  4. จงอย่าล้าช้าในการเติมเต็มสิทธิของผู้อื่น จงอย่าสร้างความเจ็บปวดใดๆ ต่อผู้คนไม่ว่าจะเป็นทางกายหรือทางวาจา และจงอย่ากล่าวร้ายต่อใคร
  5. จงอย่ามีความรักต่อ “ทรัพย์สิน” หรือ “ความใคร่ปรารถนาต่อการมีชื่อเสียง หรือเกียรติยศใดๆ”  จงอย่าทำให้ตัวของคุณต้องหมกมุ่นอยู่กับการกินดื่มหรือการแต่งกายที่ฟุ่มเฟือย
  6. หากมีผู้ใดก็ตามที่ประนามด่าทอความผิดหรือความผิดพลาดใดๆ ของคุณ จงอย่าพยายามหาเหตุผลแก้ตัวต่อการกระทำของคุณ จงยอมรับในความผิดนั้นและสำนึกผิดเสีย
  7. จงอย่าเดินทางหากไม่มีความจำเป็นใดๆ ด้วยเพราะว่า “การกระทำที่ผิดพลาด (ในการทำอิบาดะฮฺ)” อาจเกิดขึ้นขณะเดินทาง คุณอาจพลาดจากการกระทำความดีงามมากมาย  เพราะมันอาจเกิดความบกพร่องในรูปแบบที่แตกต่างกันของการซิเกรฺ (การรำลึกถึงอัลลอฮฺ) และคุณอาจไม่สามารถที่จะปฏิบัติศาสนกิจภายในเวลาได้ (ขณะเดินทาง)
  8. จงอย่าหัวเราะหรือพูดมากจนเกินไป คุณควรระมัดระวังเป็นพิเศษในการที่จะไม่พูดคุยกับ “กอยัรฺ มะหฺรอม”  (คือผู้ที่ไม่สามารถแต่งงานกันได้ในช่วงเวลาหนึ่ง และอาจที่จะสามารถแต่งงานกันได้ในภายหลัง เช่นพี่เลี้ยง ที่ได้รับการเลี้ยงดู อุปการะ, หรือลูกพี่ลูกน้อง เป็นต้น) ด้วยวิธีการพูดคุยเป็นกันเอง*กอยัรฺ มะหฺรอม (Ghayr Mahrams) หมายรวมถึงผู้ชายทุกคนที่สตรีสามารถแต่งงานด้วยได้ (ตัวอย่างเช่นญาติพี่น้อง หรือผู้ชายทั่วไป) หรือผู้ชายที่ไม่ได้รับการอนุญาตให้แต่งงานด้วยได้ในช่วงเวลาหนึ่ง และอาจจะสามารถแต่งงานกับเธอได้ในอนาคต เนื่องด้วยสภาพหรือสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป หรืออีกนัยหนึ่งนั้น หมายถึง “ผู้ชาย” ที่ไม่ได้รับการอนุมัติชั่วระยะเวลาหนึ่ง (ยกตัวอย่างเช่น “สตรีมุสลิมที่แต่งงานแล้ว” ย่อมเป็นที่ต้องห้ามในการที่จะแต่งงานกับมุสลิมชายอีกคนหนึ่ง ตราบใดที่เธอยังคงสถานะการแต่งงานอยู่ หากแต่เมื่อเธอได้หย่าขาดจากสามีเดิมและผ่านช่วง “อิดดะฮฺ” (ช่วงเวลาการรอคอยหลังจากการหย่า) ไปแล้ว เธอย่อมสามารถที่จะแต่งงานกับมุสลิมชายอีกคนได้ และเขาก็ไม่เป็นที่ต้องห้ามสำหรับเธออีกต่อไป)

    Ref: http://www.islamicinformation.net/2008/07/mahram-in-islam-explained.html

  9. จงอย่าบอกเล่าหรือพูดเกี่ยวกับ “การโต้แย้งที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน” ให้ผู้อื่นทราบ
  10. พึงระวังเกี่ยวกับ “กฏชารีอะฮฺ” ในทุกๆ การกระทำของคุณ
  11. จงอย่าแสดงความเกียจคร้านในการทำอิบาดะฮฺใดๆ ก็ตาม
  12. จงพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่ของคุณในการที่จะอยู่เพียงลำพัง (เพื่อการรำลึกถึงอัลลอฮฺ และกระทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ :เพิ่มเติมโดยผู้แปล)
  13. หากคุณจำต้องพบปะหรือสนทนากับผู้คน จงแสดงความอ่อนน้อมถ่อมตนและไม่แสดงตัวเหนือกว่าพวกเขา
  14. คุณควรที่จะคบค้าสมาคมกับบรรดาผู้นำและบรรดาผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงให้น้อยที่สุด
  15. จงออกห่างจากบรรดาผู้ที่ไร้ศาสนาให้มากที่สุด
  16. จงอย่าแสวงหาความผิดของผู้อื่น และอย่าคิดไม่ดีต่อพวกเขา หากแต่จงมองหา “ความผิดของตัวคุณเอง” และพยายามปรับปรุงแก้ไขสิ่งเหล่านั้นเสีย
  17. คุณควรให้ความสำคัญต่อ “การละหมาด” ด้วยมรรยาทที่ดีงาม ในเวลาที่เหมาะสม และสำรวมตนในเวลาละหมาด (คุชัวะอฺ)
  18. จงทำให้ตัวของคุณยุ่งอยู่กับการรำลึกถึงอัลลอฮฺ (การซิเกรฺ) ไม่ว่าจะด้วยใจของคุณหรือลิ้นของคุณ จงอย่าละเลยสิ่งนี้ไม่ว่าจะเมื่อใดก็ตาม
  19. หากคุณประสบกับความพึงพอใจใดๆ ในการรำลึกถึงพระนามของอัลลอฮฺ และหัวใจของคุณรู้สึกถึงความสุขต่อสิ่งนี้ จงทำการสรรเสริญ ขอบคุณต่ออัลลอฮฺ
  20. จงพูดด้วยวิธีการที่ดีและมีความนอบน้อม
  21. บริหารเวลา จัดตารางเวลาสำหรับหน้าที่การงานทั้งหลายของคุณและปฏิบัติตามมันอย่างเคร่งครัด
  22. ใคร่ครวญต่อความเศร้าโศก ความเสียใจ หรือความสูญเสียที่คุณประสบว่า สิ่งเหล่านั้นมาจากพระประสงค์ของอัลลอฮฺ จงอย่าท้อแท้ สิ้นหวัง หากแต่จงรำลึกว่าคุณย่อมได้รับรางวัลการตอบแทนจากสิ่งที่คุณได้ประสบ
  23. จงอย่าใช้เวลาทั้งหมดไปกับการนึกถึง “เรื่องราวของโลกดุนยา” “การคิดคำนวณ” “กำไร” หรือ “ขาดทุน” เป็นต้น หากแต่จงรำลึกถึงอัลลอฮฺให้มาก
  24. จงพยายามให้ความช่วยเหลือและกระทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  โดยไม่คำนึงว่า “การกระทำนั้นๆ” จะเป็นกิจการในโลกดุนยาหรือกิจการด้านศาสนาก็ตาม
  25. จงอย่ากินและดื่มน้อยจนเกินไป จนทำให้ร่างกายของคุณอ่อนแอ และล้มป่วยลง และอย่ากินหรือดืมมากจนเกินไป จนทำให้คุณเกิดความเกียจคร้านในการปฏิบัติอิบาดะฮฺทั้งหลาย
  26. จงอย่ามีความปรารถนาหรือความโลภต่อสิ่งใดๆ จากผู้คน เว้นแต่อัลลอฮฺ จงอย่าปล่อยให้จิตใจของคุณหมกมุ่นกับความคิดที่ว่าคุณจะได้รับกำไร หรือผลประโยชน์จากที่นั่น ที่นี่ เพียงใด
  27. จงอย่าหยุดนิ่งในการแสวงหาความพึงพอพระทัยจากอัลลอฮฺ
  28. จงขอบคุณต่อทุกๆ ความโปรดปรานที่คุณได้รับ โดยไม่คำนึงว่ามันมากหรือน้อยเพียงใด จงอย่าโศกเศร้าเสียใจต่อความยากจนขัดสน
  29. จงมองข้ามความผิดและความผิดพลาดของผู้ที่อยู่ภายใต้การดูแลของคุณ
  30. หากคุณทราบถึงความผิดของใครสักคน จงปกปิดมันแก่เขา อย่างไรก็ตาม หากคนคนนั้นวางแผนที่จะประสงค์ร้ายต่อผู้อื่น และคุณรับทราบเกี่ยวกับเรื่องนึ้ คุณควรเตือนให้อีกฝ่ายรับทราบ (เพื่อให้เขาระวังและป้องกันตัว)
  31. จงให้การต้อนรับแขกผู้มาเยือน ไม่ว่าจะเป็นผู้เดินทางมาไกล คนแปลกหน้า บรรดาอุลามะฮฺ หรือบ่าวผู้ศรัทธาของอัลลอฮฺ
  32. จงเลือกคบเพื่อนที่ดี มีคุณธรรม
  33. มีความยำเกรงต่ออัลลอฮฺตลอดเวลา
  34. จงรำลึกถึงความตาย
  35. หาช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งในแต่ละวันไว้สำหรับการใคร่ครวญ พิจารณาถึงการกระทำทั้งหลายที่คุณได้ทำในแต่ละวัน เมื่อคุณตระหนักถึงความดีงามที่คุณได้กระทำ จงทำการสรรเสริญขอบคุณอัลลอฮฺ และเมื่อคุณตระหนักถึงความผิดบาปที่คุณได้กระทำ จงทำการสำนึกผิดต่ออัลลอฮฺ
  36. จงอย่าพูด “โกหก”
  37. จงอย่าเข้าร่วมในกิจการ หรือกลุ่มคน ที่มีความขัดแย้งกับหลักชารีอะฮฺ
  38. จงดำเนินชีวิตด้วยความละอาย ความอ่อนน้อม ถ่อมตน และความอดทนอดกลั้น
  39. จงอย่าภาคภูมิใจต่อตัวคุณเอง โดยคิดว่า “ฉันมีคุณสมบัติดีดีมากมาย ในตัวฉัน”
  40. จงขอดุอาอฺต่ออัลลอฮฺตลอดเวลาให้พระองค์ทรงทำให้คุณยึดมั่น และยืนหยัดอยู่ในหนทางที่ถูกต้องนี้

Read Full Post »

 แหล่งที่มา: The Beloved Companions: Abu Huraira by Amr Khaled
(English) Translated by the www.daralislamlive.com team
ถอดความ بنت الاٍسلام 

ท่านอบู ฮุร็อยเราะหฺเป็นผู้ที่มีทัศนคติที่ดีงามต่อท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อลัยฮิ วะสัลลัมเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม มารดาของท่านอบู ฮุร็อยเราะหฺไม่ใช่ “มุสลิม” และนางเองก็ปฏิเสธที่จะเข้ารับอิสลาม แต่ทว่า ท่านอบู ฮุร็อยเราะหฺไม่เคยหยุดเรียกร้องให้นางเข้ามาอยู่ในหนทางแห่งอัลลอฮฺ ท่านมักจะพูดคุยกับนางเกี่ยวกับอิสลามทุกๆ ครั้งที่ท่านพบนาง หากแต่นางก็ตอบโต้ท่านด้วยความหยาบกร้าวเสมอ

ครั้งหนึ่ง เมื่อท่านอบูฮุร็อยเราะหฺไปหามารดาของท่าน นางได้กล่าวร้ายเกี่ยวกับท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม อีกทั้งยังได้ด่าทอท่านเราะสูลด้วย เมื่อท่านอบู ฮุร็อยเราะหฺไปพบท่านเราะสูลทั้งน้ำตา ท่านเราะสูลจึงถามท่านว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับท่าน

ท่านจึงตอบว่า “ท่านเราะสูล มารดาของฉันปฏิเสธอิสลาม และวันนี้ฉันได้ขอร้องให้นางเข้ารับอิสลาม  แต่นางได้กล่าวเกี่ยวกับท่านในสิ่งที่ฉันเกลียด โอ้ ท่านเราะสูล ได้โปรดวิงวอนขอต่ออัลลอฮฺให้ประทานทางนำแก่มารดาของฉันด้วยเถิด”

ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นฟ้า และกล่าวว่า “โอ้ อัลลอฮฺ โปรดประทานทางนำแก่มารดาของอบู ฮุร็อยเราะหฺด้วยเถิด โอ้ อัลลอฮฺ โปรดประทานทางนำแก่มารดาของอบูฮุร็อยเราะหฺด้วยเถิด”

ท่านอบู ฮุร็อยเราะหฺกล่าวว่า “ฉันจึงจากท่านเราะสูล เพื่อเดินทางกลับไปยังบ้านของฉัน ฉันเดินกลับบ้านอย่างมีความสุขด้วยเพราะการวิงวอนของท่านเราะสูล จนกระทั่งฉันมาถึงบ้าน  มารดาของฉันได้ยินเสียงเดินของฉัน ก่อนที่ฉันจะเคาะประตูบ้าน นางกล่าวว่า “อบู ฮุร็อยเราะหฺ  จงหยุดอยู่ตรงนั้น” ฉันรู้สึกหวาดกลัว ดังนั้นฉันจึงหยุดอยู่ตรงนั้น เมื่อนางเปิดประตูออกมา นางกล่าวต่อฉันว่า “อบู ฮุร็อยเราะหฺ เอ๋ย ไม่มีพระเจ้าอื่นใด นอกจากอัลลอฮฺ และมุหัมมัด คือศาสนทูตของพระองค์”

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงกลับไปยังท่านเราะสูลพร้อมด้วยน้ำตาอีกครั้ง และฉันกล่าวต่อท่านว่า “โอ้ ท่านเราะสูล จงยินดีเถิด อัลลอฮฺทรงตอบรับการวิงวอนของท่านแล้ว”

ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงนั่งลง ทำการสรรเสริญขอบคุณอัลลอฮฺ เมื่อท่านอบู  ฮุร็อยเราะทราบว่า “การวิงวอนขอของท่านเราะสูล” ได้รับการตอบรับ ท่านจึงขอให้ท่านเราะสูลทำการวิงวอนขอต่ออัลลอฮฺให้ท่านอีกหนึ่งอย่าง

ท่านขอให้ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม วิงวอนขอให้แก่ท่านและมารดาของท่าน ขอให้ผู้ศรัทธาทั้งหลายนั้นรักพวกท่าน  และขอให้พวกท่านทั้งสองรักบรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลายด้วย

ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงยกมือขึ้นฟ้า และกล่าวว่า “โอ้ อัลลอฮฺ โปรดทำให้บรรดาผู้ศรัทธารักบ่าวคนนี้ และทำให้เขารักบรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลายด้วยเถิด”

ท่านอบู ฮุร็อยเราะหฺจึงกล่าวว่า “ดังนั้น บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลายที่ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับฉัน แม้ว่าเขาจะไม่เห็นฉันจนถึงวันแห่งการตัดสิน ต่างก็รักฉัน”

Read Full Post »

แหล่งที่มา How To Poison Your Mother-in-Law….
http://idealmuslimah.com/component/content/article/130-how-to-poison-your-mother-in-law
ถอดความ บินติ อัลอิสลาม

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วที่ประเทศจีน มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อว่า “ลีลี่” เมื่อเธอแต่งงาน เธอได้ออกไปใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับสามี และแม่สามีของเธอ เพียงในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ลีลี่พบว่าเธอไม่สามารถที่จะเข้ากันกับแม่ของสามีได้เลย

ด้วยเพราะอุปนิสัยที่มีความแตกต่างกันอย่างมาก  ลีลี่เองก็โกรธเคือง ไม่พอใจต่อนิสัยหลายๆ อย่างของแม่สามี อีกทั้งนางก็มักที่จะกล่าวตำหนิลีลี่อยู่เสมอ

แต่ละวัน แต่ละสัปดาห์ผ่านไป ลีลี่และแม่สามีก็ไม่เคยหยุดทะเลาะ โต้เถียงกันเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายมากยิ่งขึ้นคือ ตามธรรมเนียมของคนจีนโบราณนั้น ลีลี่จำต้องทำการคำนับแม่สามีและเชื่อฟัง ปฏิบัติตามความต้องการของนางนั่นเอง

“ความโกรธและความไม่สงบสุขทั้งหลาย” ที่เกิดขึ้นภายในบ้านกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้สามีของลีลี่เป็นทุกข์อย่างหนัก

ท้ายที่สุด ลีลี่จึงไม่สามารถอดทนต่ออารมณ์ฉุนเฉียวและการกดขี่ข่มเหงของแม่สามีของเธอได้อีกต่อไป เธอจึงตัดสินใจที่จะทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อแก้ไขปัญหานี้

ด้วยเหตุนี้ ลีลี่จึงเดินทางไปพบกับเพื่อนสนิทของพ่อเธอ ชื่อว่านายหวง เขามีร้านขายสมุนไพร (ยา) อยู่ เมื่อเธอได้พบกับเขา เธอจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง และขอให้เขาออกยาพิษให้กับเธอ เพื่อที่เธอจะได้นำมันไปใช้ในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นให้หมดไป นายหวงใช้เวลาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง และบอกต่อเธอว่า

“ลีลี่ ลุงจะช่วยหนู แก้ไขปัญหาของหนู แต่หนูต้องฟังลูง และเชื่อในสิ่งที่ลุงกำลังจะบอกกับหนู”

ลีลี่ตอบว่า “ค่ะ คุณลุงหวง หนูจะทำตามสิ่งที่คุณลุงบอก”

จากนั้นนายหวงจึงเดินเข้าไปในห้องหลังบ้าน และกลับมาพร้อมกับห่อสมุนไพร และบอกกับลีลี่ว่า “หนูไม่สามารถที่จะใช้ยาพิษที่ออกฤทธิ์เร็วกับแม่ของสามีหนุได้ เพราะมันจะทำให้ผู้คนเกิดความสงสัย ดังนั้นลุงจะให้สมุนไพรบางส่วนที่มันจะค่อยๆ สร้างพิษในร่างกายของนาง และทุกๆ วันหนูจะต้องเตรียมอาหารอร่อยๆ และใส่สมุนไพรนี้ลงไปเพียงเล็กน้อย ตอนที่นำไปให้นาง จากนั้น เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครสงสัยหนูเมื่อนางตาย หนูก็ควรที่จะระมัดระวังอย่างมากและปรนนิบัติต่อนางอย่างดี อย่าทะเลาะกับนาง และจงเชื่อฟัง ทำตามทุกๆ สิ่งที่นางร้องขอ และปฏิบัติต่อนางเสมือนว่านางคือราชินีคนหนึ่ง”

ลีลี่รู้สึกพึงพอใจกับสิ่งที่ได้รับจากลุงหวง เธอจึงขอบคุณเขา และรีบเดินทางกลับบ้าน เพื่อเริ่มดำเนินการวิธีการฆาตรกรรมแม่สามีของเธอ

หลายสัปดาห์ผ่านไป หลายเดือนผ่านไป และเช่นทุกๆ วัน ลีลี่ให้การปรนนิบัติและทำอาหารดีดีไปให้กับแม่สามี เธอนึกถึงถึงสิ่งที่ลุงหวงได้บอกกับเธอเกี่ยวกับการหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้คนสงสัย ดังนั้นเธอจึงควบคุมอารมณ์ความโกรธของเธอ และเชื่อฟังแม่ของสามี และปฏิบัติต่อนางเช่นเดียวกับที่เธอปฏิบัติกับแม่ของเธอ 6 เดือนผ่านไปหลังจากนั้น บรรยากาศภายในบ้านเริ่มเปลี่ยนไป

ที่ผ่านมาลีลี่ได้ฝึกควบคุมอารมณ์โกรธของเธออย่างมาก จนกระทั่งเธอพบว่าเธอแทบจะไม่โกรธ หรือรู้สึกขุ่นเคืองใดๆ เลย เธอไม่ได้ทะเลาะกับแม่ของสามีมาเป็นระยะเวลา 6 เดือน เพราะตอนนี้นางดูมีทีท่าทีที่ดี อ่อนโยนขึ้น และง่ายที่จะเข้าหา

ทัศนคติของแม่สามีที่มีต่อลีลี่เปลี่ยนไป และนางเริ่มที่จะรักลีลี่เสมือนลูกสาวของนางเอง อีกทั้งนางยังได้บอกเล่าต่อเพื่อนๆ และญาติพี่น้องของนางว่า ลีลี่คือลูกสะใภ้ที่ดีที่สุดที่ใครสักคนจะสามารถหาได้  ถึงตอนนี้ ทั้งลีลี่และแม่สามีต่างปฏิบัติดีต่อกันเช่นเดียวกับที่แม่และลูกสาวในสายเลือดปฏิบัติต่อกัน

สามีของลีลี่เองก็มีความสุขมากที่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในบ้าน

วันหนึ่ง ลีลี่ได้ไปพบกับนายหวงและขอความช่วยเหลือจากเขาอีกครั้งหนึ่ง เธอพูดกับเขาว่า “คุณลุงหวงคะ ได้โปรดช่วยหนูด้วย ช่วยถอนพิษยาให้แม่สามีของหนูด้วย ตอนนี้แม่เป็น “แม่ที่ดี” และหนูก็รักท่านเหมือนกับแม่ของหนูเอง หนูไม่อยากให้ท่านตายเพราะยาพิษที่หนูให้ท่าน”

นายหวงยิ้ม และพยักหน้า “ลีลี่ ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกนะ ลุงไม่เคยให้ยาพิษอะไรกับหนูเลย สมุนไพรที่ลุงให้ก็คือยาบำรุงที่ช่วยทำให้สุขภาพของนางดีขึ้น “ยาพิษอย่างเดียวที่มี” ก็คือสิ่งที่อยู่ที่ความคิดและทัศนคติที่หนูมีต่อนางเท่านั้น แต่ตอนนี้มันก็ถูกชำระล้างออกไปหมดแล้ว ด้วยความรักที่หนูได้มอบให้แก่นาง”

Read Full Post »

“จดหมายจากอิหม่ามสุฟยานถึงพี่น้องแห่งอิสลาม”
แหล่งที่มา http://www.ahlalhdeeth.com/vbe/showthread.php?t=10633
ถอดความ บินติ อัลอิสลาม

จากชีวประวัติของอิหม่ามสุฟยาน อัษเษารียฺ โดย ศอลาฮุดดีน อิบนุ อะลี อิบนุ อับดุล เมาญูด  หน้าที่ 181-182

ครั้งหนึ่ง อีหม่ามสุฟยานได้เขียนจดหมายไปยังพี่น้องมุสลิมีนของท่าน โดยมีเนื้อความว่า

“ฉันขอตักเตือนพวกท่านและตัวของฉันเองให้ยำเกรงต่ออัลลอฮฺและฉันขอเตือนท่านมิให้กลับไปสู่ “ความโง่เขลา” หลังจากที่ได้มี “ความรู้” มายังท่านแล้ว จงอย่ากลับไปสู่ “การทำลาย” หลังจากที่ท่านได้เห็นและทราบถึง “สัจธรรม” และจงอย่าละทิ้ง “หนทาง (อันเที่ยงตรง)” หลังจากที่มันได้ถูกทำให้ชัดแจ้งต่อท่านแล้ว

จงอย่าหลงเชื่อผู้คนแห่งดุนยา จงอย่าหลงไหลต่อ “ความทุ่มเทและความพยายามของพวกเขาในการสะสมสิ่งต่างๆ บนโลกนี้” ด้วยความโลภอย่างหน้ามืดตามัว เพราะ “ความน่าสะพรึงกลัว” (ที่จะเกิดขึ้นในวันแห่งการฟื้นคืนชีพ) นั้นรุนแรงยิ่งนัก

แท้จริง อันตราย (ในวันแห่งการฟื้นคืนชีพ) นั้นร้ายแรงยิ่ง แต่สิ่งที่น่ากลัวมากกว่านั้นคือมันใกล้เข้ามายังพวกเราแล้ว

ดังนั้นท่านจงมุ่งมั่นต่ออาคิเราะฮฺเถิด และจงทำให้หัวใจของท่านปราศจากความคิดอื่นๆ ทั้งหลาย เมื่อท่านทำเช่นนั้นได้แล้ว จงเพียรพยายามอย่างหนัก จงอย่าสูญเสียเวลาอันมีค่า และจงเป็นอิสระจากโลกดุนยานี้และจงเป็นอิสระจากการล่อลวงของมัน จงเดินทางไปยังอาคิเราะฮฺ (ด้วยการอิบาดะฮฺของท่าน) ก่อนที่ท่านจะถูกนำไป ณ ที่นั่น แท้จริงฉันได้ให้คำตักเตือนต่อท่าน เช่นเดียวกับคำตักเตือนที่ฉันได้ให้ต่อตัวของฉันเอง

และพึงตระหนักเถิดว่า “ความสำเร็จ” มาจากอัลลอฮฺ (ซุบฮานะฮู วะตะอาลา) และ “กุญแจ” ที่ไขไปสู่การได้มาซึ่ง “ความช่วยเหลือของพระองค์” คือการวิงวอนขอ (ดุอาอฺ) การละหมาด ความรู้สึกเสียใจต่อความเพิกเฉยในอดีต และการยอมจำนนต่อพระองค์โดยสมบูรณ์

กลางวันและกลางคืนของท่านถูกคำนวณนับ เช่นนั้นจงใช้เวลาที่ท่านมีเหลืออยู่อย่างชาญฉลาด และจงอย่าเพิกเฉยต่อการเติมเต็มสิทธิของพระเจ้าของท่าน

ฉันวิงวอนขอต่ออัลลอฮฺ พระผู้ทรงอำนวยพรเราทั้งหลายให้ได้รู้จัก “พระองค์”  ขอพระองค์ทรงอย่าปล่อยให้เราและท่านมอบหมาย (การงาน การดำเนินชีวิต) ไว้กับตัวของเราเอง และฉันขอวิงวอนต่ออัลลอฮฺให้พระองค์ทรงเป็นผู้ชี้นำและผู้ทรงช่วยเหลือแก่พวกเราทั้งหลาย ดังเช่นที่พระองค์ทรงเป็นผู้ชี้นำและผู้ช่วยเหลือต่อบ่าวผู้ศรัทธาอันเป็นที่รักของพระองค์

พึงระวังการกระทำในสิ่งที่จะทำลายการงานทั้งหลายของท่าน “พึงรู้เถิดว่า “การโอ้อวด” คือสิ่งที่ทำลายการงานที่ดีของบุคคลคนหนึ่ง และหากว่ามันไม่ใช่ “การโอ้อวด” มันก็คือ “ความทะนงตน” สำหรับท่าน ที่เชื่อว่าตัวของท่านดีกว่าพี่น้องมุสลิมของท่าน ทั้งที่ในความเป็นจริงนั้น เขากระทำความดีงามมากกว่าท่าน หรือบางทีเขาอาจออกห่างจากสิ่งที่อัลลอฮฺทรงสั่งห้ามมากกว่าท่าน หรือบางทีเขาอาจกระทำความดีงามด้วยความบริสุทธิ์ใจมากกว่าท่านก็เป็นได้ และหากว่าท่านมิได้มี “ความทะนงตน” ก็จงพึงระวังการหลงไหลต่อการสรรเสริญ พึงระวังอย่างมากที่จะไม่ปล่อยให้เกิดความหลงไหลต่อคำชื่นชมสรรเสริญของผู้คนต่อการงานที่ดีทั้งหลายของท่าน หรือหลงไหลต่อ “การเคารพนับถือ” ที่พวกเขารู้สึกและปฏิบัติต่อท่านอันเนื่องมาจากการงานที่ดีทั้งหลายของท่าน และพึงระวังความปรารถนาว่าผู้คนทั้งหลายควรให้ความช่วยเหลือต่อท่านในเรื่องส่วนตัวเพียงเพราะว่าพวกเขาชื่นชมต่อการงานที่ดีของท่าน  แน่นอนว่า ท่านกล่าวอ้าง (เช่นที่ผู้คนกล่าวอ้าง) ว่าท่านกระทำการงานทั้งหลายเพื่ออัลลอฮฺ ซุบฮานะฮู วะตะอาลา เพียงพระองค์เดียวเท่านั้น หากเช่นนั้น จงนำ “การกล่าวอ้าง” นั้นไปสู่การปฏิบัติที่แท้จริงเถิด

หากท่านต้องการที่จะมี “ความปรารถนาต่อสิ่งของ ทรัพย์สิน ความพึงพอใจบนโลกใบนี้” ให้น้อยลง และต้องการที่จะมี “ความปรารถนาต่อสวนสวรรค์ ความสุขอันล้นพ้น ในโลกอาคิเราะหฺ” เช่นนั้นท่านจงรำลึกถึงความตายให้บ่อยครั้งเถิด

และพึงรู้เถิดว่าท่านย่อมมีความหวังอันยาวไกลต่อโลกดุนยานี้ อันเป็นความหวังที่ท่านไม่ควรมี  หากท่านเกรงกลัวอัลลอฮฺเพียงเล็กน้อย และกระทำความผิดอยู่เป็นนิจ

และบุคคลหนึ่งย่อมเศร้าโศกเสียใจและเป็นทุกข์ในวันกิยามะฮฺ หากว่าเขามีความรู้ หากแต่เขามิได้ปฏิบัติมัน” 

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: